Inmiddels is mijn lieve jongste kleindochter Riley alweer 1 jaar geworden, dat kleine dondersteentje groeit als kool maar is nog steeds wel een klein ukkie.

Elke dinsdag tot begin van de middag heb ik haar helemaal voor mij alleen en dat is goud waard voor oma Ira om zo een goede band met haar kleindochter op te kunnen bouwen.

We halen dan daarna saampjes Fallon van school op en dan heb ik die twee rakkertjes gezellig bij me spelen thuis. De eetkamer is inmiddels omgebouwd tot een permanent speelparadijs.

Vaak gaat oma (en soms opa ook als hij klaar is met werk) de hort op met ze, naar de speeltuintjes hier in de buurt om zich lekker te kunnen uitleven, maar we hebben tegenwoordig ook een trampoline in tuin waar volop gebruik van gemaakt wordt.

Soms bezoeken we een kinderboerderij en laatst hebben we voor het eerst een pony farm bezocht.

Soms is Fallon moe van een schooldag en dan wil ze gewoon lekker binnen spelen, we doen vaak rollenspelletjes en regelmatig ben ik de dokter en dan weer de oppas en dan weer de juf haha zo leuk die fantasie van kleine kinderen.

Deze dagen zijn erg spannend voor de kinderen met eerst Sint Maarten en nu Sinterklaas en straks weer kerst.

Met Sinterklaas vieren hebben we speciaal gewacht tot Lila weer naar Nederland was gekomen. Wat hebben we dat kleine grietje gemist, we hadden haar 2 maanden niet gezien en wat is ze groot en wijs geworden. We gaan nu 3 heerlijke weken tegemoet samen en haar papa en broer want zij komen ook volgende week, zo leuk!

Wederom bij het lekkere bakkertje croissants gekocht, ik snap die Franzen wel om zo hun dag te starten.

Om 10 uur moesten we al uitchecken. Wat nu, direct doorrijden naar huis en op tijd thuis zijn of toch nog even een leuk dorpje bezoeken met elkaar.

Nou je weet vast wel wat de levens genietende familie besloot.

Op naar het middeleeuws dorpje Eguisheim waar de tijd lijkt stil gestaan te hebben.

Het dorpje loopt in een cirkel rondom het plein met de kerk. Kleine snoezige straatjes en steegjes met prachtige vakwerk huizen en leuke stenen keitjes op de straat, gedecoreerd met vele bloemen voor de deur.

Super leuk dat we iets nieuws ontdekt hebben, dit was een tip van de dure kaasboer.

In al die jaren dat mijn ouders hier in de omgeving komen hadden ze dit dorpje nog nooit bezocht maar eens moet de eerste keer zijn.

Het dorp valt net als Riquewihr onder Les Plus Beaux Villages de France

Ook staan uit deze omgeving Hunawihr en Bergheim erop maar die dorpjes moeten we een andere keer maar bezoeken, er moet altijd wat overblijven voor de volgende keer.

In totaal staan er in heel Frankrijk 176 plaatsen op die lijst. Om daar op te komen moeten de plaatsen natuurlijk wel aan een aantal criteria voldoen. Bv er mogen niet meer dan 2000 mensen wonen en er moeten minimaal twee artistieke, historische, wetenschappelijke of pittoreske locaties zijn in die plaats.

Super leuk om hier rond te lopen, eigenlijk hadden we er nog wat langer de tijd voor willen nemen maar we wilden ook niet te laat weggaan. We besloten nog even een taartje te eten om dit gezellige weekend af te sluiten en het 60 jarig huwelijks feestje extra feestelijk af te sluiten met elkaar.

Ramon en Esther blijven nog een nachtje maar de rest ging weer naar huis. Wederom via Duitsland, dit keer minder files maar het blijft een eind rijden

Bij van der Valk Venlo besloten we te dineren. We waren verrast door de mooie inrichting, je ziet dat de hotelketen echt met hun tijd is meegaan. Top gegeten ook, voor een goede prijs.

Pap en mam enorm bedankt voor alles, het was een super weekend, dit weekend zo met elkaar zit weer in ons fijne momenten geheugen boekje opgeslagen.

Wat Les en ik wel hebben besloten is dat we dit weekend genoeg gedronken hebben om tot de kerst geen alcoholische versnaperingen meer te drinken, we hebben voorlopig genoeg gehad, ik denk niet dat dat voor de rest geld want die hadden een stuk meer flesjes ingeslagen dan wij haha.

Vroeg in de morgen besloten Ramon, Esther, Lesley en ik een wandeling te maken door de wijngaarden. Wat een genot met dit weer.

Deze periode is de natuur ook zo prachtig, de bladeren van de bomen en wijnranken kleuren van donker groen naar licht groen, geel en zelfs naar rood.

Aan het einde van de wandeling liepen we het stadje in op naar de bakker voor de lekkerste croissants en pain au chocolat ever. Ik ben mijn ervaring van verleden keer nooit vergeten, die bite en smaak stond nog altijd in mijn geheugen gegrift. Je neemt een hap proeft de roomboter en je hoort het knisperen, zo verrukkelijk!

Mijn moeder had de tafel gedekt en zo zaten we te smullen samen.

Na het ontbijt stond om 11 uur het treintje al klaar om een rondje te rijden rondom het stadje zo door de wijngaarden.

Mijn vader vond het eigenlijk niks om als een pipo in dat treintje te zitten maar na flink aandringen van ons allemaal ging hij toch overstag. Het is juist leuk want zo komen we ook op de plekken waar ze vroeger altijd wandelden, nu zijn ze niet meer zo mobiel.

Hé Tien kijk dat bankje daar zaten we altijd, jazeker en kijk Nico hier op dat uitzicht punt daar stonden wij ook altijd en daar liepen we dan zo stijl naar beneden.

Je zag die oudjes van ons genieten, zo leuk. Wat hebben ze het hier altijd naar de zin gehad zeg, die passie hebben ze ook op ons overgebracht.

Wij hebben dit plekje ook in ons hart opgenomen.

Na de tour gingen we op zoek naar wat wijnkelders om de zoektocht naar een nieuwe vaste wijnboer voort te zetten.

Esther kwam op het geweldige idee om Jean Marc op te zoeken op internet en vond zijn telefoon nummer. Zo kwamen we erachter dat de beste man inderdaad met pensioen was maar dat zijn neef zijn wijngaarden heeft overgenomen en dat hij wijn maakt van het zelfde niveau. Over 1.5 uur hebben we een afspraak gemaakt bij zijn wijnkelder deze ligt ook op loopafstand.

Maar we gokken natuurlijk niet alleen op dit wijnhuis, we gaan meer smaken proeven in de barretjes op zoek naar de beste Elzas wijn.

We doken ook nog een kaas kelder in en we kregen daar diverse kaasjes te proeven van de aardige babbelgrage eigenaar. Mmh lekker die 12 jaar oude kaas doe daar maar een stukje van zei Esther en ze wees ook nog een ander stukje aan. Ramon vond de truffelkaas erg lekker en bestelde daar een stukje van. De worst smaakte ook wel en ze hadden daar ook de traditionele zuurkool in pot die zo bekend staat in de Elsas, doe daar ook maar 3 potten van zei mijn big spender broer. Zo, zei ik, dat kost wel denk ik. We deden allemaal een gok naar het eindbedrag. Oef toen de kaasboer die opnoemde schrokken we ons allemaal rot. Dit was ver boven ons gegokte bedrag. We liepen beduusd de winkel uit. Esther ging toch nog even op de bon kijken. Ze keek verbaasd naar ons want wat was er nu €57, wij wisten het ook niet, dus ze ging toch nog even terug naar binnen. Bleek het het truffelkaasje te zijn die Ramon besteld had. We gilden het allemaal uit van het lachen. Dat is een pittig geprijsd kaasje. Hier gaan we Ramon nog jaren mee pesten haha. Ben ik even blij zei Esther dat het mijn bestelde kaasje niet was.

Na dit kaas avontuur gingen we wijn proeven bij de neef. Zijn wijnhuis heet Selig en het smaakte allemaal erg lekker, we bestelden allemaal een paar flesjes.

Inmiddels was het tijd voor de lunch en we besloten dat thuis te doen, we hadden nog genoeg in huis. In de middag deden we nog een paar proeverijen en kochten we nog een paar flesjes van de pinot gris en de gewurtztraminer van diverse wijnmakers. Alles is gewoon lekker in deze streek.

Mijn broer was natuurlijk met de camper en kocht wat meer doosjes dan wij, toch plek genoeg.

Om 8 uur liepen we in het uitgestorven straatje, op zondagavond zijn alle toeristen bijna weer naar huis namelijk. Maar in het restaurant waar wij gingen eten zat het toch nog best vol.

Ramon had de beroemde zuurkool met 4 soorten vlees besteld, Esther had vis en de rest had lekkere beef. Uiteraard vergezeld (om het af te leren) met een zalig flesje vin d’alsace. Wederom was dit een top dag zo met elkaar.

Moeders blijven moeders hoe oud ze ook zijn, altijd zorgen dat alles goed geregeld is en dat het aan niks ontbreekt. Alles voor een lekker ontbijtje had mams mee genomen uit Nederland. Na het ontbijt gingen we direct door naar de Carrefour om ook ontbijt spulletjes voor de komende 2 dagen te kopen. Altijd leuk om in een buitenlandse supermarkt te lopen en deze was echt enorm, wat een diversiteit, je zou er keuze stress van krijgen. Toen we alles uitgepakt hadden thuis besloten we door de poort te gaan en het centrum in te lopen van Riquewihr.

Wat is het toch een schitterend pittoresk stadje. Zo leuk al die vakwerk huisjes in diverse kleuren.

Zeer goed verzorgd ook met al die prachtig bloeiende geraniums.

Het is echt een genot om hier te lopen.

Overdag zie je vele dagjes toeristen, de avonden zijn een stuk rustiger.

Het stadje staat bekend om 1 van de mooiste van Frankrijk en dat snap ik helemaal.

We kregen een bericht van mijn broertje, zij hadden ook geen mazzel met het verkeer en zouden het niet redden voor de lunch.

Daarom doken wij om 2 uur het keldertje in, een familie berucht restaurantje waar we altijd graag komen. Ik koos voor de quiche Lorraine deze is altijd zalig hier.

Wat zaten we daar lekker en mijn ouders haalden nostalgisch alle verhalen van vroeger weer naar boven. Heerlijk om ze zo zien te genieten en wij genieten met ze mee.

Wat hebben we het getroffen zeg met het weer, de zon scheen vollop, het is zeker een graad of 17 en dat voor half oktober, zalig.

Nadat we weer wat verder gelopen waren tot de volgende poort dachten we even af te slaan naar de wijn kelder van Jean Marc, al jaren kopen mij ouders bij hem wat doosjes wijn in. Maar nu was het pand leeg, oh wat jammer, hij is vast met pensioen, ja we worden allemaal een dagje ouder.

Maar gelukkig zijn er diverse wijn kelders dus keuze genoeg, maar welke is de lekkerste om in te slaan voor thuis. We gaan ze gewoon allemaal proberen vandaag en morgen haha.

Al een beetje rozig van het proeven besloten we thuis even te chillen in afwachting van de Denen. Ja hoor daar kwamen ze eindelijk met hun prachtige camper de parkeerplaats op rijden. Het was me een reisje wel geweest voor ze. Fijn dat ze er zijn, gezin compleet. We trokken een wijntje open en proosten op onze ouders die al zo lang super gelukkig zijn samen. Wat een geweldig voorbeeld voor ons. Wat we van ze geleerd hebben is elke dag genieten en positief blijven, veel belevenissen maken en niet te lang boos blijven op elkaar, gooi het eruit als er wat is dan kun je weer verder. Het blijkt een super methode want 60 jaar getrouwd zijn is niet niks. Als cadeau hadden wij als beide kinderen met onze gezinnetjes 2 vliegtickets gekocht voor hun naar Mexico voor maart 2026 maar dat wisten ze al. Dat is voor de volgende belevenis. Maar nu eerst deze belevenis gaan beleven. Dat houdt in gelukkig samen zijn met elkaar en veel plezier maken dit weekend.

We gingen s’avonds wederom eten bij een door ons vaker bezocht restaurantje op loopafstand van ons appartement, zodat we na afloop zo naar huis konden rollen.

Om half 6 zat ik vrijdag 10 oktober al achter de computer want ik moest nog 5 uurtjes werken. Ik heb de afgelopen weken veel uurtjes opgenomen vanwege het oppassen dus had ik niks meer over. Om half 11 was het eindelijk tijd om te vertrekken. We haalden mijn ouders op en onze mini vakantie was begonnen. Maanden hebben ze naar dit weekend toegeleefd, lekker met hun eigen kinderen hun 60 jarig huwelijk vieren op een plek die voelt als een tweede thuis, de Elzas in Frankrijk in het plaatsje Riquewihr. Maar liefst een keer of 40 zijn ze hier de afgelopen jaren geweest, om te wandelen door de wijngaarden, zuurkool te eten en lekkere glaasjes gewurztraminer te drinken. Ramon en ik hebben niet alleen de verhalen altijd gehoord over de Elzas we zijn er ook een aantal keer mee naar toegenomen, alleen nooit als broer en zus samen met onze ouders. Dus dit wordt een uniek weekend. Omdat mijn broer in Denemarken woont komt het natuurlijk niet heel vaak voor dat we samen zijn als origineel gezin. Onze partners mochten ook mee om deze feestelijke gebeurtenis te vieren van onze ouders, zij horen er natuurlijk ook al zoveel jaar bij. (Lesley en ik kennen elkaar dit jaar ook alweer 40 jaar)

Papa en mama zaten prins heerlijk achter in onze bolide. Google maps stuurden ons richting Duitsland, dat was blijkbaar sneller dan via België. Net voor de grens besloten we te gaan lunchen in Venlo.

Het was druk op de weg, de vakanties zijn in het zuiden van het land ook net begonnen, dus een beetje pech op de weg hadden we wel met de files. Maar het restaurantje wat we kozen was een goede keuze voor een tussenstop.

In Duitsland was het ook erg druk op de weg en uiteindelijk kwamen we pas om half 10 s’avonds aan op de plek van bestemming. Wouh wat een super leuk appartement (gekozen door mijn vader) pal aan de poort van het centrum. We hadden de hele beneden verdieping, 3 slaapkamers, 2 badkamers, een grote eetkeuken en een knusse woonkamer.

Perfect voor de komende dagen. We aten iets kleins en doken daarna direct ons bedje in, we waren best moe van de hele dag reizen. Morgen komt Ramon die heeft vannacht een tussenstop in Duitsland, hij heeft een nieuwe camper dus zijn eigen slaapplek voor onderweg mee.

Inmiddels is het een maand geleden dat we in Mexico op het vliegtuig stapten naar huis. We hadden een avond vlucht en een overstap in Madrid. Lila deed het perfect, ze was vrolijk en heeft goed geslapen, inmiddels is ze natuurlijk een ervaren reizigster. Het was wel jammer dat we niet naast elkaar zaten, maar gelukkig was Lila nog klein genoeg om voor een babybedje in aanmerking te komen dus had Chey haar handen ook vrij. De jetlag duurde bij ons wel 5 dagen maar Lila leek nergens last van te hebben gelukkig.

Toen we 2 dagen thuis waren werd Lila haar verjaardag bij ons thuis met een klein groepje gevierd. Elvira had weer een prachtige taart gemaakt.

Ik had de eetkamer tot speelkamer omgetoverd en zo konden de kinderen heerlijk spelen.

Lila werd super verwent door iedereen, leuk speelgoed en kleren voor hier in Nederland maar ook om mee te nemen naar Mexico. Inmiddels is Chey haar huis ook een kinderparadijs met een volle speelgoed mand en een keukentje.

De dag na het feest moest Chey naar haar werk en moest oma oppassen. Ik was van te voren erg benieuwd hoe dat zou gaan want Lila is eigenlijk altijd bij haar moeder alleen overdag.

Maar zorgen voor niks want het ging perfect, ze had oma natuurlijk ook de laatste 3 weken elke dag om haar heen gehad dus vond ze het helemaal prima om met mij alleen te zijn. Ik pas op (als ze in Nederland is) iedere maandag en woensdag, dit keer bleven ze lekker 3 weken.

Lila moest wel erg wennen aan het weer de eerste dagen ze zat s’ochtends met een muts op te ontbijten en was helemaal aan het rillen haha.

Ik vind het fantastisch natuurlijk dat ze hier zolang blijven. Ik ben er lekker vaak op uit geweest, zo ben ik een aantal keer naar het peuter café geweest, ik zie Lila daar genieten want er is veel speelgoed en er zijn andere kindjes wat ze heel interessant vindt.

Samen met Daisy en Riley zijn Lila en ik ook elke woensdag naar de bieb geweest om te lezen, voorgelezen te worden en muziek te maken en daarna te tekenen en wat te drinken.

Ook heb ik vele uurtjes gewandeld met haar, we hebben heel het dorp doorkruist want ze vindt het heerlijk om lekker om zich heen te kijken en daarna in haar dikke jasje in slaap te vallen in de kinderwagen. We hebben honderden liedjes gezongen, die ze nu echt herkent, ook al paste ik niet elke dag op, ik heb haar wel elke dag gezien. Ik heb ontdekt dat de wielen van de bus, klap eens in je handjes en in de maneschijn haar favorietjes zijn, ze doet alle gebaren al goed mee. Opa geniet ook intens van de tijd met zijn kleindochters.

We hebben mooie weken zo samen met de familie gehad.

Voor andere misschien vanzelfsprekend met kinderen dichtbij voor ons zijn het speciale momenten die we maar een paar weken per kwartaal meemaken zo samen.

De nichtjes vinden het echt leuk om samen te spelen en te boeven.

We hebben de afgelopen weken gezien dat Lila een enorme sprong heeft gemaakt van haar eerste voorzichtige stapjes tot rennen door de kamer en het klimmen en klauteren heeft ze nu ook ontdekt, doerakje.

Ze is ineens veranderd van baby naar een peuter, het gaat zo snel, alles zelf willen doen.

Ze genoot ervan om in Nederland te zijn merkten we, vooral fietsen met mama vond ze fantastisch, dat zal in Mexico echt niet zo vaak gebeuren. Dingen die hier zo normaal zijn kunnen daar heel anders zijn maar andersom is dat natuurlijk ook het geval. Lila zal in twee werelden opgroeien.

Ik moet haar nu weer 2 maanden missen, snik snik, dat is echt moeilijk hoor, maar haar papa is dolblij dat ze weer terug komen natuurlijk.

Gelukkig hebben we de komende tijd allemaal leuke dingen in het verschiet, afleiding is het beste medicijn tegen iemand missen. Zo gaan we gezellig naar Frankrijk naar de Elzas om mijn ouders hun 60 jarig huwelijk te vieren.

We vliegen om half 9 vanavond pas terug dus we hebben nog de hele dag. We besloten die ochtend naar het luxe winkelcentrum Cancun Marina Puerto te gaan, net buiten de hotelzone. Daar wonen de rijke Mexicanen en de expats. Er staan schitterende huizen en appartementen en er wordt nog vollop bijgebouwd.

Omdat Lila steeds meer stapjes probeert te doen kreeg ze haar Nike schoentjes aan, die had ze van mijn vriendin Joyce gehad, ze was er heel trots op dat ze schoentjes aan haar voetjes had. Prachtig vond ze het om op straat te oefenen met lopen, je zag dat ze zich heel groot voelde.

We gingen een koffietje drinken bij een nieuw restaurant die net 1 dag open is, prachtig zag het eruit.

Super leuk ze hebben er een heel kindergedeelte bij gemaakt. Beneden voor Kids van 1 tot 4, een keukentje, winkeltje en verkleedkleren.

Boven een klim en klauter gedeelte voor kinderen van 4 tot 6 jaar. Arturo bleek de eigenaresse te kennen en we werden allemaal met een kus begroet.

Arturo haalde Santiago op van school, zijn schooldag begint om half 8 tot 2 uur. We gingen als afsluiter samen bij een volks restaurantje eten, zoals mama kookt. Elke keer als we in Mexico zijn kom ik er wel een keer, erg lekker en heel goedkoop.

Er kwam een oud echtpaar binnen en Santiago sprong direct op om die oudjes te helpen, zo lief en zorgzaam, Arturo mag trots zijn op zijn zoon.

Het afscheid met haar vader was lastig, 3 weken elkaar niet zien is niet leuk, lag Mexico maar iets dichterbij en waren de vluchten nou maar niet zo duur. Maarja het is niet anders.

Op de vlucht was Lila voorbeeldig, ze had lekker geslapen in het vliegtuig bedje.

Wel altijd vervelend met zo’n overstap, bekaf kwamen we thuis, nu maar hopen dat we niet zoveel last hebben van de jetlag. We kijken terug op een fantastische tijd weer in Mexico. Nu gaat Lila haar Nederlandse familie weer zien en iedereen kijkt naar haar uit.

We werden wakker van de onweer en de keiharde regen. Het regen seizoen is echt van start. Arturo had al vroeg in de ochtend de huurauto weg gebracht om te laten wassen bij hun vaste wasserij, we weten van vorige keer dat we gezeik hadden met het terug brengen van de huurauto, ze wilden ons toen 100 dollar laten betalen omdat we de auto gewassen terug hadden moeten brengen zeiden ze, stond in de kleine lettertjes, nou nu kunnen ze niet moeilijk meer doen daarover, dus inleveren zal snel gaan dachten we. Dat was mooi gedacht, de mannen wilde nu de auto niet controleren omdat het regende en ze niet naar buiten wilde, hoe verzin je het. Na een uur wachten gingen ze toch met tegenzin naar buiten, omdat de regen maar niet stopte.

Er was inmiddels zoveel regen gevallen dat de wegen helemaal ondergelopen waren en het best gevaarlijk was voor Chey en Arturo om terug te gaan naar huis. Oma en opa paste op Lila en dat vond ze helemaal best. In het begin van onze vakantie was ze eenkennig maar ze is inmiddels helemaal gewent aan ons.

In de middag was het weer droog en wandelden we met de kinderwagen naar het outlet winkelcentrum tegen over hun appartementen complex.

Arturo ging weer naar Isla met de boot, hij had van zijn vriend 20 jonge bomen cadeau gekregen voor het huis. Deze krijgen een mooi plekje in de tuin. Er zit een limoenboom bij, wat bamboe en een prachtige oranje bloemen boom weet ik. Het gaat een schitterende tuin worden , dat weet ik zeker.

Lila kan inmiddels de eerste stapjes los zetten en oefent er op los. Zo groot wordt ze ineens. Gelukkig gaan Chey en Lila 3 weken mee naar Nederland dan kunnen we nog even door genieten van haar.

In de maanden september en oktober regent het volgens de statistieken het meest op Isla Mujeres, tevens is het dan het orkaanseizoen. Het aparte is dat zo de zon schijnt en plots kan het ineens omslaan en regent het keihard. Zo ook vanochtend, het kwam met bakken uit de lucht, mijn dagelijkse taak van plantjes water geven hoefde ik niet te voldoen vandaag en ik kon iets langer in bed blijven liggen. Maar na een paar uurtjes was het weer droog en zag het er weer stralend uit.

Ik kon nog net even een gat graven om een mooie plant die we gekocht hadden in de grond te zetten. De temperaturen zijn nog steeds hoog, hoewel het wel al beter wordt, maar na een klusje is het heerlijk om het water in te springen.

Lila is ook dol op zwemmen, ze hebben speciaal een gedeelte in het zwembad gemaakt wat perfect is met kinderen.

Vandaag vertrekken we helaas en komen hier pas weer terug over een half jaar.

Ben benieuwd hoe de planten er dan bij staan.

Wat dat betreft is het niet erg dat het veel regent deze maanden, dan krijgen ze voldoende water zodat ze goed kunnen aanslaan. Het is iets minder voor de werkmannen want die kunnen met die regen niet lekker door werken aan de buitenkeuken.

We dronken nog een afscheids frozen mojito bij The joint en Lila zat nog even te swingen met opa op de live muziek.

Daarna namen we de laatste auto veerboot van half 8.

Het is echt omgevlogen deze afgelopen dagen. Het was super leuk om Pumbas Paradise te zien en er te verblijven. Echt een geweldige accommodatie voor gasten, het is een heel compleet en schitterend vakantiehuis.

Lila was voordat we weg gingen prima in haar hum maar toen we de boot afstapte was het drama, ze was niet stil te krijgen. Wilde ze daarmee zeggen dat ze langer op Isla had willen blijven? Ze werd pas weer stil toen we thuis in het appartement in Cancun kwamen en Nero haar met kopjes begroette, wat een schatje is hij toch en zo lief voor Lila.

Cheyenne kent vele leuke plekjes inmiddels al op dit eiland maar is natuurlijk nog niet overal geweest. Verleden keer dat Les en ik hier waren hadden we een echt Mexicaans plekje ontdekt en nu namen wij Chey en Lila daar mee naar toe om het te ervaren. Het restaurantje zit precies op het puntje van de lagune daar waar het overgaat in de zee.

Naast dit restaurantje ligt ook het miljoenen huis van de biermagnaat van Dos xx.

Grappig dat contrast want het restaurantje is verre van luxe, het is een hutje met een dakje van oude bouwmaterialen en palm bladeren, om schaduw te creëren is er een zeildoek opgehangen, verder staan er plastic stoeltjes en tafeltjes en ligt er gewoon zand met aarde gemengd op de vloer maar desondanks zit je hier heel gezellig en de Mexicaanse familie die dit runt is super vriendelijk. Niks aangepast hip voor de toeristen maar het is gewoon zoals het is. Er ligt daar een steiger door de mangroven heen zodat je even kan kijken naar het prachtige huis van de buren en schitterend uitzicht hebt op de zee en het westen van het eiland.

Aan het einde van de middag kwam Arturo weer naar Isla en we pikten hem op van de boot. Daarna zette hij Chey en mij af bij het barretje Soggy Peso, dat beroemd is om zijn sterke margaritas. Ik wilde daar graag een keer heen omdat ik er zoveel over gehoord had. Aan de voorkant zie je niet dat er zo’n leuk plekje achter ligt verscholen.

De bar hangt helemaal vol met petjes. Vele laten daar hun petje achter met naam, plaats en datum, vandaar het helemaal vol hangt. Er zit ook een klein strandje bij met een steiger en het grappige is dat je daar vandaan ook het huis van dos xx ziet maar dan in de verte vanaf de andere kant.

Wat ze zeggen over die sterke Margaritas klopt helemaal, mijn god, je moet echt nipje voor nipje nemen anders ben je zo dronken. Een klein beetje aangeschoten van 1 drankje belden we het vaste taxi mannetje Nicolaas om ons naar huis te brengen. Daar even een beetje rustig aan gedaan om ons klaar te maken voor het feest.

Onafankelijks dag in Mexico is op 16 september en wordt wordt groots gevierd, de festiviteiten beginnen meestal al in de avond van 15 september dus daarom gingen we om 9 uur naar het centrum. Mexico is sinds 215 jaar onafhankelijk en dat werd gevierd met een hele ceremonie, diverse volks dansen, de winnaressen van de miss verkiezingen jong en oud kwamen op het podium en natuurlijk mariachi muziek. Om 11 uur liepen militairen het stadhuis in en dat werd gefilmd en zag je op grote schermen, ze overhandigde de burgemeester de vlag. Daarna kwam de burgemeester op het bordes en deed ze een speech, ze riep keihard Viva Mexico, viva Mexico en het publiek brulde mee. Daarna prachtig vuurwerk. Lila vierde alles vrolijk mee, net als vele andere Mexicaanse kindjes. Prachtig om te zien, iedereen had mooie kleren aan. Uiteindelijk viel ze onder de indruk van alles in haar vader zijn armen in slaap.